HAYATA BAKIŞ

 

Şöyle bir gözlerimi kapatıp dalıyorum da bazen düşüncelere...
Adına hayat denen bu varlık süreci ne kadar da tuhaf.
Çoğu zaman hayatta pek çok şeyin aynı kaldığını düşünüyorum.
Hep monoton ve her gün  birbiriyle aynıymış gibi geliyor sanki.
Ama gözlerimi açıp ta geçtiğim de bir aynanın karşısına...
Yada şöyle bir çevremde olup bitenlere bakınca aslında büyük bir yanılgı içinde olduğunu anlıyorum.
Aynaya her bakışımda saçlarıma  düşen ak sayısında bir artış oluyor.
Çevremde ise pek çok şey değişmiş...
Bir kaç yıl önce bebek olan çocuklarım biraz daha büyümüşler...
Ben se biraz daha gençliğimden uzaklaşmış ve hızla orta yaş dönemine yaklaşmışım.
Oturduğum sokakta ise bir zamanlar baharı binbir çiçeğe bürünerek karşılayan o ağacın yerini betondan çirkin ve soğuk bir bina almış...
Bedenim se o eski enerjisini bir önceki yıllara göre daha da yitirmiş.
Gündem hızla değişiyor.
Teknoloji ise dudak uçurtacak derecede hızla gelişiyor.
Öyle ki bu yıl aldığınız yeni teknoloji harikası ürün, bir sonraki yıl adeta müzelik oluyor.
Bu gün sahip olduğum dünya görüşü diğer yıl çok daha farklı bir yapıya sahip oluyor.
Kısacası her anın aynı olduğunu sandığım günler bile hep birbirinden farklı oluyormuş meğer...
Ve anlıyorum ki yaşadığım her an çok değerli...
Adına hayat denen bu varlık süreci paha biçilemez bir armağan...
Ama ne yazık ki yaşadığım çoğu zamanı tüm bunları fark etmeden yaşıyorum...
Ve biliyorum ki hayatı benim gibi değerini tam anlamıyla bilmeden yaşayanların sayısı da hiç azımsanmayacak kadar çok.
Ah hayat...
Tıpkı bir mum alevi gibisin.
En ufak bir hava akımında sönmeye hazır ve nazır bekliyorsun...
Bugün varsın...
Ellerimden ne zaman kayıp gideceğin büyük bir bilinmezlik...
Ve o bilinmezlik bir gün gelip de kapıma dayandığında her şey son bulur.
Bu dünya da ki varlığım sonsuz muş gibi gelirken kocaman bir yalana döner o gün...
Aslında hayat bir rüyaymış  anlarım.
Büyük pişmanlıklar sarar ruhumu ama artık çok geçtir.
Hiç bitmeyecek sandığım dünyadaki varlığım son bulmuştur...
Ama anlıyorum ki şu an tüm bunlar için geç değil...
Ben nefes aldığım her an hayattayım...
Her anın kıymetini bilerek yaşamak varken.
Yaşarken ölmeyi  seçmiyorum artık.
Her karanlık gece nasıl kavuşuyorsa aydınlık pırıl pırıl güneşli sabahlara...
Acı içinde geçen tüm hüzün dolu günler de son bulup kavuşturacaktır ruhumu mutlu anlara...
Ve karar veriyorum şuandan itibaren aldığım her nefes için şükretmeye Allah'a...
Ve sahip olduğum her nimetin kıymetini bilerek yaşamaya...