Merhaba;
Bu makalem de siz değerli okurlarımla yaşadığım bir hadiseyi paylaşmak istiyorum...
Ben ve iki küçük çocuğum ile birlikte Metro'yu kullanarak seyahat etmekteydik.
Çocuklarımdan biri daha henüz 11 aylık olduğu için bebek arabası kullanıyordum.
O gün yapmamam gereken bir şey yaptım ve bebek arabası ile yürüyen merdivenleri kullandım.
O esnada merdivenlerden inerken hafifçe tökezledim ve büyük bir tehlike atlattım.
Yaptığım o yanlış hareketin bedelini ben ve çocuklarım ciddi şekilde yaralanarak, hatta hayatımızı kaybederek geri dönülmez bir şekilde ödeyebilirdik ama neyse ki öyle bir tehlikeyi herhangi bir kaza olmadan atlattık.
Daha sonra metrodan çıkışta asansörü kullanmanın doğru bir tercih olacağını düşündüm ve asansöre yöneldim.
Asansörü çağırmak için düğmeye bastım ve beklemeye başladım ancak bekle ki asansör gelsin...
Tamda asansörün bozuk olduğundan, bir türlü gelmek bilmediğini düşündüğüm esnada asansör geldi.
Gelen asansörden de bir gurup 16 belki 17 yaşlarında gencecik bir kaç duyarsız insan indi.
Bu durum karşısında gerçekten çok sinirlendim ve onların duyabileceği kadar sesli bir şekilde "Asansör' ün neden gelmediği belli oldu" diyerek sitem ettim.
Ancak karşımdaki insanlar hiç utanmadan pişkin bir tavırla "Asansör neden gelmedi abla" diyerek alaylı bir yanıt verdi...
Bu durum karşısında öfkem daha da arttı ancak kendime hakim olarak onlara cevap vermemeyi seçtim.
Çünkü biliyordum ki böylesi insanlar düşünce engelli olduklarından vereceğim cevap karşısında daha da seviyesizleşecek ve benim vereceğim herhangi bir tepkiyle ortam gerginleşecekti....
Oysa birazcık düşünme yeteneği olan bir insan için benim o sitemim çok şey anlatıyordu zaten...
Atalarımızın da söylediği gibi "Anlayana sivri sinek saz, anlamayana davul zurna az.
Bu hadiseyi siz okurlarımla paylaşmak istedim çünkü ihtiyacımız yokken asansör, engelli geçiş alanları, engellilere ait bölümleri kullanarak gerçek ihtiyaç sahiplerini sıkıntıya soktuğumuz bilincini yaymak ve çevremize karşı duyarlılık oluşturmak istedim.
Ve bir de şunu hatırlatmak istedim, gerçek engellilik fiziksel engelli olmak değildir...
Bir insandaki en büyük engellilik düşünce engelliliğidir.
Yani duyarsız olmaktır.
Gerçek ihtiyaç sahipleri için olan bir alanı gerçek anlamda ihtiyacımız yokken işgal etmeden önce bir gün kendimizin ve yakınlarımızın da bu alanlara gerçekten ihtiyacı olabileceğini düşünerek duyarlı olmak hayati bir önem arz etmektedir.
Düşünce engelli olmaktan sıyrılıp daha duyarlı nesiller ve kendimizi yetiştirdiğimiz güzel bir gelecek dileğiyle...
Sevgiyle kalın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder